થા થા થૈયા થા થા 

તું  આવ રંગબેરંગી પતંગિયુ  થઈને

તું આવ મધમધતું ગૂંજન બનીને
અને  હું ખીલીશ ગુલાબ થઈને
પછી તો પથરાઈ જશે  ગુલાબી સવાર…
આ પહાડુ  આ ઝરણાં,
આ લીલાછમ વૃક્ષો
કરતાં રહેશે આપણાં પ્રેમની
છાની છાની વાતો….
અને  આપણે  સાંભળતા
રહીશું આપણી વાતો
એકબીજાની આંખોમાં  આંખ પરોવીને
જોઈતા રહીશું શમણાંની પાંખો….
ગાતા રહીશું  ગીત પ્રેમ નગરનાં….
આપણે  ઘેલાં બનીને
થા થા થૈયા થા થા……

Advertisements

થય જાય તો સારુ 

જીંદગીમાં મારું આ કામ

થઈ જાય તો સારું,
ઈચ્છાઓ મારી ગુલામ
થઈ જાય તો સારું.

મુશ્કેલ છે, પણ નામુનકીન નહીં,
ખ્વાબો પર મારી લગામ
થઈ જાય તો સારું.

ના રહે કોઈ આશ કે
અરમાન આ દિલમાં,
દિલમાંજ એની કત્લે-આમ
થઈ જાય તો સારું.

જીંદગીની દરેક ક્ષણને
પછી હું જામ સમજીને જીવું,
શરાબીનો મારા પર ઈલ્ઝામ
થઈ જાય તો સારું.

ના ઉતરે ખુદાની બંદગીનો કૈફ મને,
મારા જેવો દરેકનો અંજામ
થઈ જાય તો સારું.

બંદગી ખુદાની કરવાની શું
માત્ર મતલબ માટે,
બે-મતલબ ખુદાને સલામ
થઈ જાય તો સારું.

ભલે ના સમજાય,
દુનિયાને મારી ગઝલ,
”શબ્દ” જેવો દુનિયાનો
આલમ થઈ જાય તો સારું.

महोब्बत 

लोग कहते है की कोन सी दुनिया में रह रहे हो

मेने भी कह दिया

मोहब्बत में दुनिया कहा नजर आती है

ख़याल आपके 

ख्वाहिश जैसे ही ख्याल आपके

आँखें पूछे लाखों सवाल आपके

अब तक खुशबू से महक रहे है
फूल बन गये है रूमाल आपके

सुरुर बन चढ़ गये जेहन के जीने
काश कि न उतरे जमाल आपके

कर गये घायल लफ्जो से छु्कर
मन को भा रहे है कमाल आपके

दिल कि जिद है धड़कना छोड़ दे
न हो जिस पल में ख्याल आपके

जज्बात 

हजार बार कहा है
कलाई मत पकड़ा करो…
बात चूड़ियों की नहीं…
जज्बात मचल जाते है……
✍

आम का पेड़ 

*एक बच्चे को आम का पेड़ बहुत पसंद था।*
*जब भी फुर्सत मिलती वो आम के पेड के पास पहुच जाता।* 
*पेड के उपर चढ़ता,आम खाता,खेलता और थक जाने पर उसी की छाया मे सो जाता।* 
*उस बच्चे और आम के पेड के बीच एक अनोखा रिश्ता बन गया।*
*बच्चा जैसे-जैसे बडा होता गया वैसे-वैसे उसने पेड के पास आना कम कर दिया।* 
*कुछ समय बाद तो बिल्कुल ही बंद हो गया।*
*आम का पेड उस बालक को याद करके अकेला रोता।*
*एक दिन अचानक पेड ने उस बच्चे को अपनी तरफ आते देखा और पास आने पर कहा,*
*”तू कहां चला गया था? मै रोज तुम्हे याद किया करता था। चलो आज फिर से दोनो खेलते है।”*
*बच्चे ने आम के पेड से कहा,*

*”अब मेरी खेलने की उम्र नही है* 
*मुझे पढना है,लेकिन मेरे पास फीस भरने के पैसे नही है।”*
*पेड ने कहा,* 

*”तू मेरे आम लेकर बाजार मे बेच दे,*

*इससे जो पैसे मिले अपनी फीस भर देना।”*
*उस बच्चे ने आम के पेड से सारे आम तोड़ लिए और उन सब आमो को लेकर वहा से चला गया।*

*उसके बाद फिर कभी दिखाई नही दिया।* 
*आम का पेड उसकी राह देखता रहता।*
*एक दिन वो फिर आया और कहने लगा,*

*”अब मुझे नौकरी मिल गई है,* 

*मेरी शादी हो चुकी है,*

*मुझे मेरा अपना घर बनाना है,इसके लिए मेरे पास अब पैसे नही है।”*

*आम के पेड ने कहा,* 
*”तू मेरी सभी डाली को काट कर ले जा,उससे अपना घर बना ले।”*

*उस जवान ने पेड की सभी डाली काट ली और ले के चला गया।* 
*आम के पेड के पास अब कुछ नहीं था वो अब बिल्कुल बंजर हो गया था।*
*कोई उसे देखता भी नहीं था।* 

*पेड ने भी अब वो बालक/जवान उसके पास फिर आयेगा यह उम्मीद छोड दी थी।*
*फिर एक दिन अचानक वहाँ एक बुढा आदमी आया। उसने आम के पेड से कहा,*

*”शायद आपने मुझे नही पहचाना,* 

*मैं वही बालक हूं जो बार-बार आपके पास आता और आप हमेशा अपने टुकड़े काटकर भी मेरी मदद करते थे।”*
*आम के पेड ने दु:ख के साथ कहा,*

*”पर बेटा मेरे पास अब ऐसा कुछ भी नही जो मै तुम्हे दे सकु।”*
*वृद्ध ने आंखो मे आंसु लिए कहा,*

*”आज मै आपसे कुछ लेने नही आया हूं बल्कि आज तो मुझे आपके साथ जी भरके खेलना है,*

*आपकी गोद मे सर रखकर सो जाना है।”*
*इतना कहकर वो आम के पेड से लिपट गया और आम के पेड की सुखी हुई डाली फिर से अंकुरित हो उठी।*
*वो आम का पेड़ हमारे माता-पिता हैं।*

*जब छोटे थे उनके साथ खेलना अच्छा लगता था।* 

*जैसे-जैसे बडे होते चले गये उनसे दुर होते गये।*

*पास भी तब आये जब कोई जरूरत पडी,*

*कोई समस्या खडी हुई।*
*आज कई माँ बाप उस बंजर पेड की तरह अपने बच्चों की राह देख रहे है।*
*जाकर उनसे लिपटे,*

*उनके गले लग जाये*

*फिर देखना वृद्धावस्था में उनका जीवन फिर से अंकुरित हो उठेगा।*

આંતકી અને વાનર

નસીબ કહેવાય ને !

 વાંદરાભાઈના હાથ પર ટ-પ-ક થયું. આદત મુજબ ચાખી જોયું. વાહ ! કેવું ગળચટું ! મીઠું મધ જ જોઈ લો. મીઠું મધ જ હતું. પછી તો વાનરભાઈ હાથ આગળ કરે. ટ-પ-ક. વાનરભાઈ મધ ચાટે અને ખુશ થાય. જોયું તો ઉપર મધપૂડો. એવડો મોટો કે ઝાડ લચી જાય ! મધ વધારે ભરાય તો ઊભરાવા લાગે.  મધ ઊભરાતું હતું. વાંકુભાઈને તો ચાખવાની, ખાટવાની મજા પડી ગઈ. મધ ખૂટે નહીં, વાંકુભાઈ થાકે નહીં, મીઠું મધ, મીઠાં સપનાં આપે છે. માનવીને તરંગી બનાવે છે. વાનરને તો બહુરંગી જ બનાવી દે છે. આપણા મધમીઠા વાનરભાઈનું છટકી ગયું. ભેજું ભટકી ગયું. ચિત્તડું ચટકી ગયું અને ફેફડું ફટકી ગયું. તેઓ વિચારે ચઢી ગયા. તરંગની પાંખે આકાશે ઊડી ગયા : આ મધ નકામું નહિં જવા દઉં. આટલું બધું મધ કંઈ નકામું જવા દેવાય ? બરણીઓ ભરીશ. વેપાર કરીશ. વેચીશ. દેશ- દેશાવર મોકલીશ : વાનરનું મધ લઈ લો વાનરનું મધ ! પછી મોટો શેઠ બનીશ. દુકાને બેસીશ. બધાં મને પૂછતાં આવશે. મારી પરવાનગી માગશે. વિવેક અને માનથી વાત કરશે. બધાં નહીં. આ જો નહીં જ. એ હતો આતંકવાદી. આતંકવાદીઓ કદી, માન-પાન વિવેકમાં સમજતા નથી. ધરી બંદૂક કે લાવી દે પૈસા. પૈસાય લે, જાન પણ લે. મોઢે બુકાની, ખાલી આંખો જ દેખાય. લો, એટલામાં બીજો હાજર થયો. પછી તો કંઈક આવતાં થયા. એક આમથી, એક તેમથી. વાંકુભાઈને પરવા ન હતી. તેઓ કહે : આપણે શેઠ નથી બનવું. સૈનિક બનવું છે. આતંકવાદ મિટાવી દેવો છે. દેશમાંથી, દુનિયામાંથી.’ મોતની વળી શી ચિંતા ? તેમણે આતંકવાદીઓનો સામને ઠેરાવી દીધો. ના, આતંકવાદને ઠાલી વાતોથી નહીં મિટાવી શકાય. લડવું પડશે. જોરદાર રીતે લડવું પડશે, દરેકે  દરેકે  લડવું પડશે, એકલે હાથે લડવું પડશે. આતંકવાદને મારી હઠાવવામાં વળી વાર કેટલી ? એ … આ… ગયો આતંકવાદ..એ… આ ભાગે જુઓ આતંકવાદી. વાનરભાઈએ હાથ હલાવી દીધો. જોરદાર રીતે હાથ વીંઝી દીધો. એ.. આતંકવાદ ખતમ ! વાનરભાઈનો હાથ મધપૂડો પર ઝીંકાયો. ટકરાયો મધમાખીના ઝુંડ પર જોરથી અથડાયો. મધપૂડાના પૂડ પર. અને પછી તો મધમાખીઓ હતી. ડંખીલી મધમાખી. છેડાયેલી મધમાખી. છંછેડાયેલી મધમાખી, ગણી ગણાય નહીં એટલી મધમાખી. ચોંટી પડી વાનરભાઈને. ચટક, ફટક, ખટક,કટક,ગટક,છટક, જટક, ઝટક, બટક, ભટક..! વાનરભાઈ આઈ-વોઈ કરતા એ જાય.. એ ભાગે… એ દોડે ! આતંકવાદી કેવા હોય તેનો તેમને ખ્યાલ આવી ગયો ! આતંકવાદી કેવા દયાહીન, ઘાતકી, ઝનૂની, ઝાપટનાર હોય તેની વાનરભાઈને ખાતરી થઈ ગઈ! એક વાનરને આતંક સો. વાનર એક ને આતંક હજાર. હજાર શાને, હજારથી વધુ હજારથી વધુ કે લાખથી વધુ વાત કરે ભાઈ ચાલે નહીં સપનાં જુએ ભાઈ ચાલે નહીં બને તરંગી ચાલે નહીં હાય-વોય કરે, ચાલે નહીં એક વાનરની દશા જુઓ આતંકવાદીનાં ઝૂમખાં જુઓ ઝૂમખાં જુઓ, લૂમખાં જુઓ આતંકવાદના હુમલા જુઓ. – 

વિશ્વાસ

Aspen Leaves



સરહદનો સૈનિક સહુથી ચઢિયાતો છે. તેનું સ્થાન વડા પ્રધાનથી ય ઊંચું છે. તેનું આત્મબળ એકદમ ચઢિયાતું છે. તેના દેશાભિમાનની તોલે કોઈ જ આવી શકે નહિ. કોઈ સંત નહિ, કોઈ નેતા નહિ, કોઈ પ્રધાન નહિ, કોઈ વિદ્વાન નહિ, કોઈ રાજયપાલ નહિ, કોઈ રાષ્ટ્રપતિ નહિ. તેના સ્વાભિમાન સંઘર્ષો એટલા દૃઢ અને ઊંચા હોય છે કે ત્યાં સુધી કોઈ પહોંચી શકે નહિ. ઠંડો પવન સૂસવાટા સાથે ગાતો હતો… ન ટાઢ, ન તડકો. ન શિયાળો, ન ઉનાળો ન તોફાન, ન ધરતીકંપ ન ઊંચાઈ, ન નીચાઈ ન હિમ, ન હિમશિલા ન પાત, ન પ્રપાત ન ભૂખ, ન તરસ ન નીંદ , ન નીંદા એક જ લક્ષ. દેશની શાન દેશની સુરક્ષા આકાશની ય ઊંચાઈ આંબતો તિરંગો ફરફરતો રહે, ફરકતો રહે, આપણા કાળજાંને સીમા સુરક્ષણ માટે ફડફડાવતો રહે. એજ દક્ષ, એજ લક્ષ ! બરફથી છવાયેલાં હિમાલયના શિખરો એટલે હિમ-મહેલ, હિમ-ગુફા, હિમ- ભૂલભૂલામણિ, હિમની કરામત, હિમની મરામત, હિમની ચાલાકી, હિમની ચાલબાજી, ઠંડુ મોત જ કહોને ! મોત આપે, જીવન આપે. એક તો ઘસમસતી હિમશિલાઓ મારે, દાટી દે, ઊંડાણે પહોંચાડી દે, ક્યાં છૂપાવી દે, તેની ય ખબર ન પડે. ઉપરથી આતંકવાદીઓનો આતંક પરદેશી પ્રલયકારીઓ સમૂહમાં આવે, એકલ દોકલ આવે, ટોળકી ઝમાવીને આવે, સાપની જેમ બરફની તિરાડોમાંથી સરકીને આવે. આ બે નિર્દયી શત્રુઓની વચમાં સૈનિક સજાગ રહે, જાગૃત રહે, ખબરદાર રહે. ચોંકેલો રહે સાવધાન રહે. તો પણ ક્યારેક દસ્યૂઓ ફાવી જ જાય. કોઈક એવા પ્લાનીંગ સાથે તૂટી પડે, એટલી મોટી સંખ્યામાં આક્રમણ કરે કે રાયફલો સતત ઘણઘણતી રહે. ઘણણણ !! કમાન્ડરનો હુકમ હતો :’ નહિ અમર, હવે આગળ ના જઈશ. મોત છે ત્યાં. જાત સાચવી લે તો ફત્તેહ સાથે જીત મેળવીશું.’ ‘સર,’અમર કહે : ‘આપણો એક સાથી એ તરફ ઘસી ગયો છે. ‘સિકંદર યુક્તિ સમજયો જ નહિ,’ કેપ્ટને કહ્યું : ‘ મેં એને વાર્યો હતો, પણ એ ઘસી જ ગયો. હું નથી ધારતો કે તે…’મારે એટલે જ જવું રહ્યું,’ અમરે કહ્યું અને પાછળ શબ્દો આવતાં રહ્યા : ‘ નો. નહિ આઈ ઓર્ડર યુ ટુ..ટુ…ટુ…” અમર પહોંચી ગયો. પહોંચી જ ગયો, કોઈ કોઈ ખૂણેથી આવતી ગોળીબારીઓને છણવતો તે ઠેઠ સુધી જઈ પહોંચ્યો. શોધતાં, સરકતાં જાતને બચાવતાં વાર લાગી. એથી જ કદાચ મોડું થયું.’ સિંકદર લગભગ દટાયો હતો.’ રાયફલ ઊંચી હતી. મૌન સ્વરમાં ગાન હતું. યે સર જાવે તો જાવે.. ” તેની અંતિમ પ્રાર્થનાઓ શરૃ થઈ ગઈ હતી : ‘યે આન ન ઉનકી જાને પાયે, યે શાન ન ઉનકી જાને પાયે, યે બાન..બાન..’ ‘ચિંતા ન કર સિકંદર,’ અમરે કહ્યું : ‘ હું આવી પહોંચ્યો છું.’ શહાદત પણ આવી જ પહોંચી હતી. ભારે પોપચાંને સહેજ ઊંચા કરતાં સિકંદર કહે :” મને વિશ્વાસ હતો દોસ્ત, તું આવશે જ, તું આવશે જ.” અમરે સાથીને ખભે ઉપાડયો. સરહદની સલામત સીમામાં તેને લઈ આવ્યો. કેપ્ટન ગર્જી ઊઠયો. તે કહે,’ મેં તને કહ્યું જ હતું અમર કે એ.. એ..એ…’ ” સાચું જ કહ્યું હતું સર’ અમરે ફૂલના તાજ, ગુલદસ્તાની જેમ સિકંદરને હિમવનની પોચ્ચી શ્વેત શૈયા પર ગોઠવતાં કહ્યું : ‘ પણ સર, એના અંતિમ વેણ શા હતા, જાણો છો ? મને વિશ્વાસ હતો દોસ્ત, કે તું આવશે જ..તું. આ-વ-શે-જ!” – હરીશ નાયક – 

Sent from Yahoo Mail on Android

Aspen Leaves

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑