Dc5TBFnXcAEW2vu
खूबसूरती से लिखे थे फसाने उसने खूबसूरत हाथों से खूबसूरत दिल की दास्तां उसके खूबसूरत चेहरे पर नज़र आती थी
जब जब वो देखती थी आईना, खुबसूरती उसकी और भी निखर जाती थी।

Advertisements

થા થા થૈયા થા થા 

તું  આવ રંગબેરંગી પતંગિયુ  થઈને

તું આવ મધમધતું ગૂંજન બનીને
અને  હું ખીલીશ ગુલાબ થઈને
પછી તો પથરાઈ જશે  ગુલાબી સવાર…
આ પહાડુ  આ ઝરણાં,
આ લીલાછમ વૃક્ષો
કરતાં રહેશે આપણાં પ્રેમની
છાની છાની વાતો….
અને  આપણે  સાંભળતા
રહીશું આપણી વાતો
એકબીજાની આંખોમાં  આંખ પરોવીને
જોઈતા રહીશું શમણાંની પાંખો….
ગાતા રહીશું  ગીત પ્રેમ નગરનાં….
આપણે  ઘેલાં બનીને
થા થા થૈયા થા થા……

થય જાય તો સારુ 

જીંદગીમાં મારું આ કામ

થઈ જાય તો સારું,
ઈચ્છાઓ મારી ગુલામ
થઈ જાય તો સારું.

મુશ્કેલ છે, પણ નામુનકીન નહીં,
ખ્વાબો પર મારી લગામ
થઈ જાય તો સારું.

ના રહે કોઈ આશ કે
અરમાન આ દિલમાં,
દિલમાંજ એની કત્લે-આમ
થઈ જાય તો સારું.

જીંદગીની દરેક ક્ષણને
પછી હું જામ સમજીને જીવું,
શરાબીનો મારા પર ઈલ્ઝામ
થઈ જાય તો સારું.

ના ઉતરે ખુદાની બંદગીનો કૈફ મને,
મારા જેવો દરેકનો અંજામ
થઈ જાય તો સારું.

બંદગી ખુદાની કરવાની શું
માત્ર મતલબ માટે,
બે-મતલબ ખુદાને સલામ
થઈ જાય તો સારું.

ભલે ના સમજાય,
દુનિયાને મારી ગઝલ,
”શબ્દ” જેવો દુનિયાનો
આલમ થઈ જાય તો સારું.

महोब्बत 

लोग कहते है की कोन सी दुनिया में रह रहे हो

मेने भी कह दिया

मोहब्बत में दुनिया कहा नजर आती है

ख़याल आपके 

ख्वाहिश जैसे ही ख्याल आपके

आँखें पूछे लाखों सवाल आपके

अब तक खुशबू से महक रहे है
फूल बन गये है रूमाल आपके

सुरुर बन चढ़ गये जेहन के जीने
काश कि न उतरे जमाल आपके

कर गये घायल लफ्जो से छु्कर
मन को भा रहे है कमाल आपके

दिल कि जिद है धड़कना छोड़ दे
न हो जिस पल में ख्याल आपके

जज्बात 

हजार बार कहा है
कलाई मत पकड़ा करो…
बात चूड़ियों की नहीं…
जज्बात मचल जाते है……
✍

आम का पेड़ 

*एक बच्चे को आम का पेड़ बहुत पसंद था।*
*जब भी फुर्सत मिलती वो आम के पेड के पास पहुच जाता।* 
*पेड के उपर चढ़ता,आम खाता,खेलता और थक जाने पर उसी की छाया मे सो जाता।* 
*उस बच्चे और आम के पेड के बीच एक अनोखा रिश्ता बन गया।*
*बच्चा जैसे-जैसे बडा होता गया वैसे-वैसे उसने पेड के पास आना कम कर दिया।* 
*कुछ समय बाद तो बिल्कुल ही बंद हो गया।*
*आम का पेड उस बालक को याद करके अकेला रोता।*
*एक दिन अचानक पेड ने उस बच्चे को अपनी तरफ आते देखा और पास आने पर कहा,*
*”तू कहां चला गया था? मै रोज तुम्हे याद किया करता था। चलो आज फिर से दोनो खेलते है।”*
*बच्चे ने आम के पेड से कहा,*

*”अब मेरी खेलने की उम्र नही है* 
*मुझे पढना है,लेकिन मेरे पास फीस भरने के पैसे नही है।”*
*पेड ने कहा,* 

*”तू मेरे आम लेकर बाजार मे बेच दे,*

*इससे जो पैसे मिले अपनी फीस भर देना।”*
*उस बच्चे ने आम के पेड से सारे आम तोड़ लिए और उन सब आमो को लेकर वहा से चला गया।*

*उसके बाद फिर कभी दिखाई नही दिया।* 
*आम का पेड उसकी राह देखता रहता।*
*एक दिन वो फिर आया और कहने लगा,*

*”अब मुझे नौकरी मिल गई है,* 

*मेरी शादी हो चुकी है,*

*मुझे मेरा अपना घर बनाना है,इसके लिए मेरे पास अब पैसे नही है।”*

*आम के पेड ने कहा,* 
*”तू मेरी सभी डाली को काट कर ले जा,उससे अपना घर बना ले।”*

*उस जवान ने पेड की सभी डाली काट ली और ले के चला गया।* 
*आम के पेड के पास अब कुछ नहीं था वो अब बिल्कुल बंजर हो गया था।*
*कोई उसे देखता भी नहीं था।* 

*पेड ने भी अब वो बालक/जवान उसके पास फिर आयेगा यह उम्मीद छोड दी थी।*
*फिर एक दिन अचानक वहाँ एक बुढा आदमी आया। उसने आम के पेड से कहा,*

*”शायद आपने मुझे नही पहचाना,* 

*मैं वही बालक हूं जो बार-बार आपके पास आता और आप हमेशा अपने टुकड़े काटकर भी मेरी मदद करते थे।”*
*आम के पेड ने दु:ख के साथ कहा,*

*”पर बेटा मेरे पास अब ऐसा कुछ भी नही जो मै तुम्हे दे सकु।”*
*वृद्ध ने आंखो मे आंसु लिए कहा,*

*”आज मै आपसे कुछ लेने नही आया हूं बल्कि आज तो मुझे आपके साथ जी भरके खेलना है,*

*आपकी गोद मे सर रखकर सो जाना है।”*
*इतना कहकर वो आम के पेड से लिपट गया और आम के पेड की सुखी हुई डाली फिर से अंकुरित हो उठी।*
*वो आम का पेड़ हमारे माता-पिता हैं।*

*जब छोटे थे उनके साथ खेलना अच्छा लगता था।* 

*जैसे-जैसे बडे होते चले गये उनसे दुर होते गये।*

*पास भी तब आये जब कोई जरूरत पडी,*

*कोई समस्या खडी हुई।*
*आज कई माँ बाप उस बंजर पेड की तरह अपने बच्चों की राह देख रहे है।*
*जाकर उनसे लिपटे,*

*उनके गले लग जाये*

*फिर देखना वृद्धावस्था में उनका जीवन फिर से अंकुरित हो उठेगा।*

આંતકી અને વાનર

નસીબ કહેવાય ને !

 વાંદરાભાઈના હાથ પર ટ-પ-ક થયું. આદત મુજબ ચાખી જોયું. વાહ ! કેવું ગળચટું ! મીઠું મધ જ જોઈ લો. મીઠું મધ જ હતું. પછી તો વાનરભાઈ હાથ આગળ કરે. ટ-પ-ક. વાનરભાઈ મધ ચાટે અને ખુશ થાય. જોયું તો ઉપર મધપૂડો. એવડો મોટો કે ઝાડ લચી જાય ! મધ વધારે ભરાય તો ઊભરાવા લાગે.  મધ ઊભરાતું હતું. વાંકુભાઈને તો ચાખવાની, ખાટવાની મજા પડી ગઈ. મધ ખૂટે નહીં, વાંકુભાઈ થાકે નહીં, મીઠું મધ, મીઠાં સપનાં આપે છે. માનવીને તરંગી બનાવે છે. વાનરને તો બહુરંગી જ બનાવી દે છે. આપણા મધમીઠા વાનરભાઈનું છટકી ગયું. ભેજું ભટકી ગયું. ચિત્તડું ચટકી ગયું અને ફેફડું ફટકી ગયું. તેઓ વિચારે ચઢી ગયા. તરંગની પાંખે આકાશે ઊડી ગયા : આ મધ નકામું નહિં જવા દઉં. આટલું બધું મધ કંઈ નકામું જવા દેવાય ? બરણીઓ ભરીશ. વેપાર કરીશ. વેચીશ. દેશ- દેશાવર મોકલીશ : વાનરનું મધ લઈ લો વાનરનું મધ ! પછી મોટો શેઠ બનીશ. દુકાને બેસીશ. બધાં મને પૂછતાં આવશે. મારી પરવાનગી માગશે. વિવેક અને માનથી વાત કરશે. બધાં નહીં. આ જો નહીં જ. એ હતો આતંકવાદી. આતંકવાદીઓ કદી, માન-પાન વિવેકમાં સમજતા નથી. ધરી બંદૂક કે લાવી દે પૈસા. પૈસાય લે, જાન પણ લે. મોઢે બુકાની, ખાલી આંખો જ દેખાય. લો, એટલામાં બીજો હાજર થયો. પછી તો કંઈક આવતાં થયા. એક આમથી, એક તેમથી. વાંકુભાઈને પરવા ન હતી. તેઓ કહે : આપણે શેઠ નથી બનવું. સૈનિક બનવું છે. આતંકવાદ મિટાવી દેવો છે. દેશમાંથી, દુનિયામાંથી.’ મોતની વળી શી ચિંતા ? તેમણે આતંકવાદીઓનો સામને ઠેરાવી દીધો. ના, આતંકવાદને ઠાલી વાતોથી નહીં મિટાવી શકાય. લડવું પડશે. જોરદાર રીતે લડવું પડશે, દરેકે  દરેકે  લડવું પડશે, એકલે હાથે લડવું પડશે. આતંકવાદને મારી હઠાવવામાં વળી વાર કેટલી ? એ … આ… ગયો આતંકવાદ..એ… આ ભાગે જુઓ આતંકવાદી. વાનરભાઈએ હાથ હલાવી દીધો. જોરદાર રીતે હાથ વીંઝી દીધો. એ.. આતંકવાદ ખતમ ! વાનરભાઈનો હાથ મધપૂડો પર ઝીંકાયો. ટકરાયો મધમાખીના ઝુંડ પર જોરથી અથડાયો. મધપૂડાના પૂડ પર. અને પછી તો મધમાખીઓ હતી. ડંખીલી મધમાખી. છેડાયેલી મધમાખી. છંછેડાયેલી મધમાખી, ગણી ગણાય નહીં એટલી મધમાખી. ચોંટી પડી વાનરભાઈને. ચટક, ફટક, ખટક,કટક,ગટક,છટક, જટક, ઝટક, બટક, ભટક..! વાનરભાઈ આઈ-વોઈ કરતા એ જાય.. એ ભાગે… એ દોડે ! આતંકવાદી કેવા હોય તેનો તેમને ખ્યાલ આવી ગયો ! આતંકવાદી કેવા દયાહીન, ઘાતકી, ઝનૂની, ઝાપટનાર હોય તેની વાનરભાઈને ખાતરી થઈ ગઈ! એક વાનરને આતંક સો. વાનર એક ને આતંક હજાર. હજાર શાને, હજારથી વધુ હજારથી વધુ કે લાખથી વધુ વાત કરે ભાઈ ચાલે નહીં સપનાં જુએ ભાઈ ચાલે નહીં બને તરંગી ચાલે નહીં હાય-વોય કરે, ચાલે નહીં એક વાનરની દશા જુઓ આતંકવાદીનાં ઝૂમખાં જુઓ ઝૂમખાં જુઓ, લૂમખાં જુઓ આતંકવાદના હુમલા જુઓ. – 

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑